اساس علمي كار زيردريايي بسيار ساده است.
اين كه مي بينيد زيردريايي به اعماق آب فرو مي رود يا از ته دريا بالا مي آيد، بر يك مبناي بسيار ساده درست شده است.
بيشتر زيردريايي هاي امروزي داراي دو بدنه مي باشند:
ـ بدنه ي داخلي
- بدنه ي خارجي
آن گاه، در ميان اين دو بدنه مخزن هايي به صورت « صدف » جاي دارند كه در آن ها آب يا هوا، براي سنگين يا سبك كردن وزن زيردريايي، پر مي شود.
وقتي كه زيردريايي، مي خواهد در آب فرو رود؛ شيرهاي بزرگ آن را باز مي كنند، شيرهايي كه به نام « كينگـستن » معروفند و در زير مخزن ها قرار گرفته اند. بدين وسيله، آب وارد مخزن ها شده. در ضمن، هواي موجود در آن ها را از راه هواكش ها تخليه مي كند. اين هوا كـش ها در بالاي مخـزن ها قرارگرفته اند.
هنگامي كه آب بدين گونه وارد مخزن ها شود، زيردريايي هم سنگين مي شود و به اعماق آب فرو مي رود. سپس وقتي كه بخواهد از ته دريا بالا بيايد نخست هواكش ها را مي بندند و با دستگاهي هوا را چنان با فشار وارد مخزن ها مي كنند كه آب درون آن ها از شيرهاي « كينگـستن » دوباره بيـرون رانـده مي شود. در اين هنگام زير دريايي سبك مي شود و مي تواند كه به راحتي سر از زير آب بيرون بياورد. براي فرو بردن زير دريايي به زير آب يا برعكس، از چند سكان كه افقي بر بدنه اش چسبيده اند، استفاده مي شود.
اما هنگام حركت به پيش مانند يك كشتي معمولي فقط با يك سكان هدايت مي شود. در زيردريايي، اتاقك هاي متعددي به وسيله ي كشيدن تيغه هايي عمود بر هم، درست كرده اند. براي ورود و يا خروج از آن ها انسان، بايد از ميان درهاي كيپ و زود جفت شونده اي، بگذرد. اين درها بسـيار سريع بسته مي شوند و طوري ساخته شده اند كه هرگز آب نمي تواند از آن ها به داخل نفوذ كند.
افزون بر اين ها، زيردريايي به چند دريچه ي نجات و ريه هاي اطمينان مجهز است تا به هنگام بروز خطر، بتوان از آن ها استفاده كرد.
آيا زيردريايي چشم هم دارد؟
آري، زيرا اگر نداشت پس ناخدا چگونه مي توانست ازحوادث بيرون آب آگاه شود. چشم زيردريايي پريسكوپ نام دارد. آن داراي لوله اي دراز مي باشد كه در بدنه زيردريايي جاي داده شـده و به هنگام لزوم، طوري آن را در آب رها مي كنند كه سرش از سطح آب بيرون مي آيد.
سر « پريسكوپ » به چندين منشور مجهز است كه به كمك آن ها شخصي كه پايين لوله نشسته، خواهد توانست اشيايي را كه بر سطح آب است، تماشا كند. با چرخاندن لوله « پريسكوپ » مي توان افق دريا را زير نظر گرفت.
زير دريايي يك دستگاه گيرنده ي صدا هم دارد كه صداي كشتي ها را از مسافت دور گرفته، در ضمن مكانشان را هم تعيين مي كند. علاوه بر اين، به رادار نيز مجهز مي باشد تا در كشف اجسام شناور بر سطح آب به كار آيد.
در 1951 فرمان ساختن نخستين زيردريايي اتمي جهان صادر گرديد و سپس آن را در 21 ژوئيه 1955 به آب انداختند.
زيردريايي اتمي بيشتر از هر زيردريايي ديگري مي تواند به اعماق آب فرو رود. اين زيردريايي در عمق 250 متر، تا 40 هزار كيلومتر مسافت را مي پيمايد، بي آن كه در اين اثنا نيازي به لنـگر انـداختن داشته باشد.
